DUR DİNLE KALBİM
Dur,
Bir saniye dur,
Gerçekten dur ve beni dinle kalbim!
Her şeyi bir kenara bırak.
Kimseyi değil, sadece kendini dinle.
Ben geceyi aydınlatmaya çalışan,
küçük, titrek bir mum gibiyim.
Zamanı takvimle ölçmüyorum artık
Anıların ağırlığıyla ölçüyorum.
Bazen içimde, hiç beklemediğim bir anda,
O eski şarkı çalmaya başlıyor ya
İşte o, benim yorgunluğum.
Söyleyemediklerimse hep benim sesime sığınıyor.
Dur,
Bir dinle kalbim!
İçimde sessizce akan bir nehir gibisin
Kıyılarında, geçmiş uyuyor.
Bazen sığlaşıyorsun,
Bazen sularında bir ışık parlıyor.
Her atışın bir sır gibi
Benimle birlikte soluk alıp veriyorsun.
Dur,
Dinle beni kalbim!
Seni duyuyorum,
Karanlığın içinden gelen
ince bir fısıltı gibisin.
Acılarımı bana sen anlatıyorsun.
Bazen içime bir yaprak düşüyor gibi
Bazen gecede kaybolan bir yıldız gibi
Ama ikisi de sensin.
Dur,
Dinle kalbim!
Yorulduğunu biliyorum.
Ama bil ki her yorgunluk,
Arkasında yürünmüş bir yol taşır.
Her susuş, yaşadıklarının sessiz tanığıdır.
Korku ve umut,
Her çırpınışta yan yana yürüdüğü.
Yaraların acıtıyor olsa da ama o yaraların altında,
Toprağı yaran bir hayat var.
Ve sen,
Fark etmesen bile
İçinde hâlâ sönmeyen bir kıvılcım taşıyorsun.
Dur,
Bir kez daha dinle kalbim!
Ben buradayım.
Sana yük olmak için değil,
Seninle yan yana yürümek için.
Sessizce yanında duran bir dost gibi
Gerektiğinde omuz vermeye hazırım.
Dur,
Dinle kalbim!
Şimdi dur;
Derin bir nefes al,
Yorulduğunu kabul et.
Yorulmak ayıp değil.
Eksiklik hiç değil.
Yorulmak sadece insan olmak.
Ve ben,
Seninle birlikte iyileşmek istiyorum.
Kalbim, seni sadece göğsümde taşımıyorum.
Seni hissederek yaşıyorum.
Dur,
Dinle,
Beni duy, kalbim!
***
Editör: Suna Türkmen Güngör
