CİVCİVLERİMİZ
Bu gün hayvanları koruma günüydü.
1960'lı yıllarda Bolu Kız İlköğretmen Okulu'nda kendi beslediğim hayvanlardan, Muzaffer hocamızın deyimi ile tavuk hanımlardan bahsedeyim dedim.
“Özgür gezen civcivler”
Canan Karatay hocamızın "özgür gezen tavuklar" sözünden esinlenerek ben de onlara bu ismi uygun buldum. Okulumuzun lojmanı dersliklerle bitişik olan, eski bir binaydı. Bu bahsettiğim okul Bolu Kız İlköğretmen Okulu değil. Çanakkale Biga'da görev yaptığım "Otlukdere Köyü" ilkokulu.
"Bahçesi ve yeri masal gibi" diye daha önceki yazılarımda bahsetmiştim.
Bazı yıllar sayıları çok artan tavuk ve horozlarımız olurdu. Diğer tarafta arılarımızda da balımızı üretirdik. Baharda okullar erken kapanır, mayıs ayında koyun sütlerinden bir yıllık peynirimizi yapardık.
Arka taraftaki uygulama bahçesinde yetiştirdiğimiz sebzelerin lezzeti, şimdilerde masal oldu. Okulumuz şimdi baraj suları içinde, anıları ile birlikte gömülü.
Çadır kampı ile ilgili anılardan daha önce de bahsetmiştim. Tam bu kampa gideceğimiz gün bizim yeni civcivlerimiz, yumurtadan çıkmaya başladılar. Onları bırakamazdık.
Bir arı sepeti aldık, geceleri kapatmak için. Anne ve civcivleri bir seleye koyarak kampa götürdük.
Birkaç gün çadırın yanında baktıktan sonra, daha uzak bir yere onlara kümes yaptık. Bizim civcivlerden özenen arkadaşların çocukları da annelerine, pazardan civciv aldırdılar. Fakat onlarınkiler pek büyümedi, her yerlerini de keneler sardı. Bir müddet sonra çocuklar da onlardan sıkıldılar.
Bizimkiler yerli cinsten, cin gibiler. Anneleri onları çalılık ve pırnallık aralarında gezdiriyor, çeşitli böceklerle besliyordu. Öyle güzel olmuşlardı ki! Fakat annesinden onların yanına yaklaşamazdınız.
Analı kuzu, kınalı kuzu derler. Özgür olmanın, özgürce dolaşmanın ne demek olduğunu, bu civcivlerden bile anlardınız.
Sonuçta kamp bitti ve köye döndük. Bizim tavuk kümese, kendi yavrularından başka kimseyi sokmak istemiyor, geleni gagalıyor...
Meğer doğal yaşam ne güzelmiş!
Köylerde yaşamanın bizlere verdiği kayıpları olmadı da değil, ama bu anlattıklarım da güzellikleriydi.
Hayvan sevgisi kazanmak, onların bir oyuncak olmadığını, köylerde geçirilen doğal yaşamda daha iyi öğreniyorsunuz! Yaşamı hayvanlarla paylaşıyorsunuz.
Editör: Nevin Bahtışen
