BULUŞMA
O gün mesai çıkışı, Adil ile buluşacaktık. Evlilik yıl dönümümüzü kutlayacaktık. Ben, sözleştiğimiz yere geldim.
Adil on beş, yirmi dakika sonra gelecekti ama az sonra aradı.
- Hayatım benim bir işim çıktı. Yarım saat gecikebilirim. Bir yere ayrılma bekle beni.
- Peki hayatım beklerim ama fazla gecikme.
- Merak etme, fazla gecikmem.
Ben, elimdeki kitabımı okumaya daldım. Arada bir saate bakıyordum; "Oo, bir saat geçmiş. Nerde kaldı bu Adil? Trafiğe takılmış olmalı."
Kitabıma geri döndüm. Neredeyse kitabım bitmek üzereydi. Epeyce de, çay içitim. Aradan iki saat geçti. Aradım Adil’i; "Aradığınız kişiye ulaşılmıyor" mesajı yankılandı kulaklarımda.
Tekrar tekrar aradım, ulaşamadım. Son bir kez daha arayıp, eve dönmeye karar verdim; "Yaşasın! Telefon çalıyor. Çekmeyen bir yerdeydi demek ki."
Telefon açıldığında, incecik bir ses; "Adil uyuyor, bir mesajınız varsa ileteyim kendisine..." dedi karşıdan.
Hemen kapattım telefonu. Önemli bir işi çıkmıştı sahiden Adil'in. Yorulmuş ve uykuya dalmıştı...
Düşüncelerim birbirinin içine girmişti. Ne hissettiğimin farkında değildim. Denizden esen rüzgar suratıma çarpıyordu.
Yüzüme güneşin kızılı, yüreğime derinlemesine bir hüzün çökmüştü, adını koyamadığım...
