BOŞLUKTA
Bir boşluktayım,
adı yok, sınırı yok.
Ne düşüş denir buna
ne varış.
Zaman susmuş,
ben dinliyorum.
İçimde konuşmayan bir kalabalık var,
her biri yarım kalmış bir çağ.
Söz bekliyorlar
ama bağırmakla gelmiyor ses,
önce ağırlık gerekiyor.
Gecenin en derin yerinde,
kendimle yüz yüzeyim.
Kaçacak yer yok artık
Bu yüzden
kaçmıyorum.
Boşluk dedikleri,
bir yokluk değil,
yük almayan omuzların,
ilk kez ağırlık tanımasıdır.
Dizlerim de titreme var belki
ama bu korku değil;
toprağın,
ayağa kalkmadan önce
derinleşmesidir.
Bir adım atsam
dünya yerinden oynar sanıyorlar.
Oysa ben;
önce içimde ki
enkazı susturuyorum.
Ey sessizlik,
bana son gibi bakma.
Ben, senden
kendi adımı çıkaracağım.
Çünkü insan
en yalnız kaldığında,
kendi ordusunu kurar.
Ve bilirim;
Bu sessizlik bir son değil
bu,
yüksek sesle başlayacak
bir dirilişin,
ilk soluğudur.
***
Editör: Nurdan Günay
