BİRAZDAN DELİRİR GECE
Birazdan delirir gece,
Suskunluğun en sağır edici sessizliğinde.
Soğuk yenen yemek gibi yüzün kıvrış kıvrış olur.
Yalnızlığın en derin yüksekliğinde.
Şarkılar seni kesmez,
Yüreğine ayaz vurmuş ise
Yüzündeki buruk tebessüm ile
Gidersin eskilere
Yeni hayaller ile...
Yoksa bu sevda seni perişan eder.
Bir orduyla savaşacağını zannettiğin anda, tutar kendi yüreğine yenilirsin.
Kendi sevdana eğilirsin.
Yaşadıkların sana ağır gelir,
Altında kalır ezilirsin.
Birazdan gece demlenmeye başlar, iyice,
Karanlığın en koyu yerinde.
Sen sadece onu beklersin.
Her çıtırtıyı onun ayak tıkırtısı zannedersin.
Ardına bakar, kendi gölgenden korkarsın.
Sen nasıl, böyle bir adam oldun son zamanlarda?
Elinde tahta bir kılıçla ne diye yalnızlığa savaş açarsın?
Senden artık olmaz,
Hiçbir işe yaramazsın.
Ne diye gözyaşlarına dokunursun.
Ne diye umutlarını korkutursun.
Sen, onu bir kere sevdin ya
Artık onu düşünmeden yapamazsın.
Bu hasret seni kullanır,
Oyuncağı yapar.
Uykuların da senden kaçar.
Gözlerini kaparsın,
Bakışlarını yakalarsın.
Kulağını tıkarsın herkese,
Bir onun sesini duyarsın.
Kendine ayırdığın hayalleri,
Bir ayrılık şarkısına çaldırırsın.
Daha kazanamadan kaybettim sanırsın.
Geçen zamana küfür edersin.
Onunla olmayacak zamanlara da küsersin.
Bir onun yanında olmasını beklersin,
Bir o olmaz.
Ondan sonra da
En mutlu zamanlar bile sıradan gelmeye başlar.
Çünkü ne kadar büyük kazanırsan
Kaybettiğinde büyük olur,
En az onun kadar...
***
Editör: Bilgi Şakar
