BABA
Atasından aldı bu emaneti,
Çınar ağacının dalıdır, baba.
Evlatlar yuvanın süsü, ziyneti,
Yüreği merhamet doludur, baba.
Canı pahasına korur hâneyi,
Can yoldaşı vermiş Mevlâ'm, anayı.
İmtihan denilen dar-ül fenâyı,
Sabırla aşmanın yoludur, baba.
Hânesinde huzur olsun tek gâye,
İstemez rahatlık, beklemez pâye.
Yorgunluk elinde kalan sermaye,
Duvarı çatlamış yalıdır, baba.
Gönlü bir deryadır, sevgiden yana,
Aldırmaz çileler gelse de cana.
Çalışır, çabalar gelir harmana,
Kovanın peteği, balıdır baba.
Dili dua dolu, gözü yoldadır,
Aklı gurbetteki gonca güldedir.
Sıcakta gölgedir, kışta duldadır,
Şefkat rüzgârının yelidir baba.
Ömür tükendikçe bükülür beli,
Bakışında gizli türlü melâli.
Evladın üstünden çekilmez eli,
Kevser ırmağının koludur baba.
Büyüyen fidanlar giderken bir bir,
Kurumaya başlar, o güçlü nehir.
Sinesinde saklı, binlerce kahır,
Dünyanın en dertli kuludur baba.
Varlığı Allah'ın büyük nimeti,
Yokluğu yuvanın ilk kıyameti,
Görmeyenler için baba şefkati,
Ulaşılmaz cennet gülüdür, baba.
Nûrfânî'yim, çoktur emeği bizde,
Yokuşlarda derman, rehberdir düzde.
Arkasında kalan her doğru izde,
Menzili gösteren velidir baba.
***
Editör: Serpil Azapoğlu
