ÖZLEM DEMİŞKEN
Bir yolculuk hâli gelir bulur da,
Bir valiz yanında yerini alır.
Geceler kapanır sabah uyanır,
Yürürsün uzağa, özlem demişken.
Yollarda bakışın uzak yerlere,
Yaslanır ardına, düşer düşlere,
Umutlar önünde camdan pencere,
Akarsın uzağa özlem demişken.
İçinde duygular geçide durur,
Dağlar arasından yollar kıvrılır,
Ağaçlar izlerken tarlalar olur,
Kayarsın yıldızca özlem demişken.
Bir ara durursun çeşmenin birinde,
Dudaklar su ister, ateş içinde,
Kavuşmak yüküsün yolun sonunda;
Tekrarsın buluşmak, özlem demişken.
Aştığın dağlardan akıp giderken,
Karşıda denizin rengi izlerken,
Saatler geçmiştir gelirim derken;
Dalgaca varırsın özlem demişken.
Bu sahil köyünde pansiyon oda,
Bekleyen ordadır edersin sobe,
Sarılır hasreti yüklersin göze,
Öpüşler buluşur özlem demişken.
Bir lades belirir yaşam içinde,
Böylesi var mıydı ne geçmişinde,
Bugünü yaşamak bütün gücünle,
Sendeyim demeler özlem demişken.
Günlerdir haftalar alip verdiğin,
Kaçamak dünyanda sevdim dediğin,
Buradayım seninle işte sevdiğin,
Dünlerden yarına özlem demişken.
Bir meltem esintisi gelip bulur,
Yürekler sakinleşir yerin bulur,
Bu kaçıncı gelişler unutulur,
Anlarda kalınır, özlem demişken.
***
Editör: Bilgi Şakar
