ASLOLAN
Gün gece sıralandı ardı ardına.
Zaman mefhumu silindi hafızamda.
Yanan yüreğimin sönmez yangını.
Özlem kelimesi sığ artık.
İçi boş.
Manası öksüz.
Sancısı büyük.
Her sabah güneş yeryüzüne,
Çarşaf gibi serildiğinde
Görünüyor pür-ü pak.
Altında gizlenen yaralar,
Sanki kanamayacakmış gibi.
Yer demir, gök bakır,
Arada ezilmemek mümkün değil.
Yüreğimdeki yangına mukabil,
Orman yangınları hak getire.
Her gün soruyor kuzularım,
Ne kadar kaldı diye.
Cevabıysa muallak.
Yok ufukta ümit ışığı.
Belirsizlik kisvesini giymiş gün.
Yaprak yaprak kurumuş vuslat.
Kanı çekilmiş damarlarım isyanlarda.
Gönül karşı olsa da
Nefis hep pusuda.
Gel demek istiyorum.
Dök suyunu yangınlarımıza.
Nefes alsın yavruların.
Dokun usulca umutlarına.
Sevda kokuları ulaşsın burnuna.
Feryatlarıysa kulağına.
Sebep olanlar onmaz bu dünyada
Dolmayacak kapları,
Dünyalar onların olsa da.
Bırak bu âlem onların olsun,
Sonu nasılsa pişmanlık olacak
Zalimin zulmü varsa,
Mazlumun da Allah'ı var.
Kısa ömrüm nasılsa geçecek,
Aslolan ebediyeti kurtarmak.
