ANMA VAKTİNDEYİM
Ekim girdi ya…
İnsanın içini ısıran bir serinlikle.
İlk rüzgâr değdi tenime,
birden anladım.
Bir yaz daha geçti üzerimden.
Sessizdi...
Yarı uykuda...
Ama içimde bir gemi battı bu yaz.
Sesi çıkmadı.
Şimdi o gemi, dalgın sularda uzanıyor.
Adını bile bilmediğim, derinliklerde...
Yine başladım dinlemeye, o dertli bağlamayı,
Her notası sanki yokluğuna yazılmış gibi.
Kendime itiraf edeyim mi?
Sensiz şiir bile yazılmıyor artık.
Ne desem, eksik.
Ne yazsam, kırık dökük.
Ah!..
Taş olsa bu mısralar,
Belki benim yerime ağlardı.
Sen gittin ya…
Şehir bile kabuğuna çekildi.
Gökyüzü kararırken#
Sokaklar senin adını mırıldanıyor sanki.
Her köşe başı,
Bir zamanlar birlikte sustuğumuz yer gibi.
Oysa sessizlik,
Birlikteyken güzeldi...
Bak, mevsimler döndü,
Ben hâlâ aynı yerdeyim.
Yan yana olsak şimdi,
Belki bir mendil sallar,
Bir not bırakırdın avuçlarıma.
“Unutma beni.” derdim belki.
Ama unutmamayı da öğrettin ya!..
Şimdi ne vakit gökyüzü kızıl yansa
Ne vakit deniz içini çeker gibi susup kalsa
Ben seni anarım.
Saklamadan, utanmadan.
Masum bir Antalya akşamı gibi…
Bir yaz daha geçti.
Ekim geldi hani…
Yapraklar düşerken
Sesimin bir durgun nehirde boğulduğunu,
Kim duyacak ki beni,
Adını anınca bile gözlerim doluyor.
Anılar…
Tutunacak başka bir şey bırakmadı bana.
Ve şimdi,
Bir anma vaktindeyim.
Kendimi değil,
Seni…
Bizi…
Geçip giden o yazı...
Ve artık dönmeyen her şeyi anma vaktindeyim...
***
TRUVA YAYIN GRUBU YOUTUBE KANALIMIZA ABONE OLMAYI UNUTMAYIN...
Logoya tıklayıp Youtube kanalımızı ziyaret edebilir, abone olabilirsiniz
Editör: Bilgi Şakar
