ADALETSİZ DÜNYA
Babalar dağ falan değildir
Bu, çaresiz çocukların yanılgısıdır!..
Dağlar savrulmaz hiçbir fırtınada
Yokluk rüzgârında savrulur babalar.
Hayat kimine güldür, kimine diken
Yokluktu babamın boynunu büken
Dünyaya isyandı gözlerindeki nem
Yorgunluktu bakışlarından akan
Yorgunluk ve çaresizlik bir gece
Öfkeyi azad etti sabır zindanından...
Sözcükler babamın dilinde taşa döndü.
O taşlar gitti annemin kalbini kırdı.
Annemi ağlattığı için babamı affettim...
Ama adaletsiz dünya seni asla...
Annem hiç okula gitmemişti.
Ama başarı belgeleri, yüksek diplomalar
Annemin gönlünün kölesi olurdu.
Bütün hayallerini tandırda yakmıştı.
Hamura emek katardı, ekmek olurdu.
Annemin gönül ülkesinde bir gece
İhtilal yapmıştı yorgunluk...
Zengin bir sitem etti fakir babama.
Aslında annemin kanaat çıtası yüksekti,
İstediği yeni ayakkabı, elbise ve etekti
Babamın tavsiyesi biraz daha beklemekti.
Annem o gece yıldızlarını söndürdü
Gördüm; babam karanlıkta gizlice ağladı
Babamı ağlattığı için annemi affettim...
Ama adaletsiz dünya seni asla...
