Canım çocuklar.
Canım Anadolu.
Bu güzel toprakların yavruları tertemiz aslında.
Onları temiz doğuyor.
Melek misali.
Bizler onları büyütürken bozuyoruz.
Kirletiyoruz.
Yanlış ve eksik bilgilerle.
Kötü örnek olmakla.
İhmal etmekle.
Yok saymakla.
Ellerine verdiğimiz telefonlarla.
Akşam sabah izlediğimiz o çöp yayınlarla.
Yeterince ilgilenmeyerek.
Kültürümüzü, örfümüzü âdetimizi öğretmeyerek.
Sınav kazansın diye sabah akşam sadece ders çalışmalarını isteyerek.
Onlara insanlığı değil; hırsı, arkadaşını geçmeyi, kendine kötü davranana kötü davranmayı, sadece kendini düşünmeyi öğreterek.
Biz olmadık siz olun, bizim olmadı, sizin olsun, aman üzülmesinler aman her şey toz pembe olsun.
Onlar okusun yeter ki diye diye…
Sadece okumak mı çocuklarımıza hayatı öğretir?
Test çözmek mi?
Testten geçmek mi, sınavları başarmak mı?
Biz neyi eksik yaptık sahi?
Elimize doğan bu masum canların masumiyeti nasıl köreliyor, nasıl kayboluyor acaba?
Kökten bir seferberlik gerekmez mi her evde, okulda, köyde, ilçede, ilde….
Bir kurtuluş seferberliği.
Bu vatanın özünü yeniden bulup parlatmak için.
Bu çocukları kurtarmak için.
Geleceğimizi temiz kurmak için…
***