ZOR ZAMANLARDAN GEÇİYORUZ
Zor zamanlardan geçiyoruz: İnsanı yoran, kalabalıkları gürültüye boğan, değerleri sessizce yerinden eden zamanlar… Böyle dönemlerde kötülük bir istisna olmaktan çıkar, neredeyse sıradanlaşır. İkiyüzlülük ustalık sayılır, çıkarcılık akılcılık diye pazarlanır. İnsanlar, kim olduklarından çok ne kazandıklarıyla ölçülür hâle gelir. İşte tam da bu yüzden zor zamanlar; yalnızca hayatı değil, insanın karakterini de sınar.
Bu çağda birçok kişi yerini, konumunu, hatta kendine duyduğu saygıyı küçük hesaplara feda etmekte bir sakınca görmüyor. Duruş, bir yük gibi algılanıyor; omurga ise pazarlık konusu. Kibrin liyakat sayıldığı, saygının zorbalıkla alındığı bir dönemde, “Herkes böyle yapıyor!” cümlesi vicdanı susturmanın en kestirme yolu hâline geliyor. Kimse sorumluluk almak istemiyor; çünkü sorumluluk, bedel ödemeyi gerektiriyor. Bedel ödemek ise konfor çağında kimsenin sevdiği bir şey değil.
Belki de en acı olanı, iyiliğin ve nezaketin anlam kaybı. İyi olmak safça, nazik olmak zayıflık olarak etiketleniyor. Oysa iyilik hiçbir zaman kolay bir tercih olmadı. Güçsüzlerin sığınağı değil, güçlülerin bilinçli seçimiydi. Nezaket de boyun eğmek değil, kendini kontrol edebilme sanatıdır. Ama günümüzde sesini yükselten haklı, susanı haksız; ezen güçlü, direnen “uyumsuz” sayılıyor.
Yine de bu karanlık tabloya rağmen her şey tükenmiş değil. Gürültünün içinde sessiz kalmayı seçenler var. Eğilmeden yürüyen, kalabalığın yönüne değil, vicdanının pusulasına bakan insanlar… Onlar çoğu zaman kaybediyor gibi görünür. Daha yalnız daha yorgun daha görünmezler. Ama bir şeyi asla kaybetmezler: kendilerini.
Zor zamanlar geçer. Tarih bunun örnekleriyle doludur. Ama bu zamanlarda kim olduğumuz, neyi savunduğumuz, ne uğruna sustuğumuz ya da konuştuğumuz kalır. Asıl mesele kazanmak değil, insan kalabilmektir. Çünkü bazı kayıplar vardır ki insanı eksiltmez, aksine tamamlar. Ve bazı kazançlar vardır ki insanı içten içe tüketir.
Belki de bu yüzden, zor zamanlarda iyi kalabilmek en büyük direniştir.
İşte bu durumda insan ister istemez sorar kendine:
"Ne uğruna neyi, kim uğruna kimi kaybettim?" diye...
Sevgilerimle...
***
Editör: Nüzhet Ünlüer
