YUSUF’UN KUYUSUNDA ACI BİR SU
Yüreğin nasıl bir köz ki;
Kuru bir ağaca sarılıyorsun,
Bu sendeki yoksunluk ne ki
Çiçek açacak dalın yok mu ki
Kuru ağaçta yeşermeye meyillisin.
Dalların gökyüzünde yüzerken
Kökün topraktan habersiz.
Boşuna ayakların yerden kesilmesin,
Kendi içinde bir travma sanki
Yusuf’un kuyusunda acı bir su gibisin.
Zaten yüreğinde yama çok,
Perperişan bir sırattasın,
Alnındaki perçemden oku beni.
Yanaklarının çukurunda saklayıp
Göğsündeki miğferde ört beni.
Avuçlarının içinde bir dua gibi
Fikrinde bir ilmihâlin sayfaları,
Yürüdüğün yollarda bir gölge,
Gözlerinin göletlerinde bir turna gibi
Semahında bir bulutum ben.
Kör gözlerin görmez beni,
Veysel’in kalbinden ses ver,
Vefasında yoğrul ve büyü,
Saçlarına, gözlerine ak düşürme,
Kambur bir gönüle meyil verme.
Sen bülbülü kafeste dinliyorsun,
Yüreğimi ise bir dar ağacında.
Gökyüzünde bir anlaşmazlık ile
Gökkuşağında beliriyorsun
Ama yuva yapmışsın başucumda.
Muzdarip bir garibim ben burda,
Bir yanım sıla bir yanım yalnızlık.
Serabımda kaybolan İbrahim ile
İçimdeki putlara aşık olup
Karıncalarımı bekliyorum tahtında.
***
Editör: Suna Türkmen Güngör
