YÜREĞİMİN CAN KENARI
Üstüme üstüme geliyor dalgalar;
Hatta denizler, okyanuslar.
Kabarmış deniz sanki yüreğim gibi.
Ahh bu fazlalıklardan nasıl kurtulacağım?
Doldu da taşma safhasında yüreğim.
Her geleni ne diye yerleştirdim.
Gönlümün hangarına,
Öyle yığma yığma.
Sabır taşı da çatladı sonunda.
Saldım yürek dökümlerimi sonunda.
Ahh ne güzelmiş hafiflemek,
Kuşlar gibi...
Bir duam var “Tanrım!”
Duam belli, duyan belli.
Kabul olsun olmasın içim rahat...
Ben elimden geleni yaptım gerisi, takdir ilahi.
Bir cam kenarı bir de can kenarı vardır,
Ruhu yorgun kadınların.
Bir ömür beklerler o cam kenarında özlediklerini.
Bir de can kenarı var ki oraya hiç dokunmayın.
Basmadan geçin üzerinden,
Daha fazla yıkmadan.
Yüreğinin can kenarını tuzla buz etmeden.
Koparmadan yüreğinin ince çizgisini.
Kadınlar en hassas yerinden yaralanır.
Kabuk bağlar yüreğinin can kenarları.
İşte ben yavaş yavaş yavaş iyileşiyorum.
Tanrım duydu dualarımı.
Artık penceremi açıyorum mucizelere.
Kokluyorum denizin iyot kokusunu,
Gün batımını izlerken;
Yudumluyorum bol köpüklü kahvemi.
***
Editör: Nevin Bahtışen
