YAZAN BELLİ ÇİZEN BELLİ
Roman oldu
Şu hayatın her karesi,
Mutluluk hangi diyarda?
Huzur sözde kaldı, unutuldu bir kenarda..
Akıl ermiyor gidişine hayatın inan ki.
Can bedene yük oluyor sanki.
Aşk meşk denen şey, menfaatinde ötesinde.
Gönül mahzun, yürek tarumar
Bırak kalsın yaşamak bu ise..
Kederlerin kadehinde mutluluk arayan
Divane gönüller,
Sarhoşu oldular bir lokma umudun.
O da kaldı ötelerin ötesinde.
Kederlerin çarmağında can çekişiyor insanlık,
Duygular paramparça..
Çek bir kadeh hüzün usta
Bulalım kafayı aheste aheste..
Görelim kimin derdi kimden fazla.
Hayat zaten çile yolu,
Gidişi yokuş sonu, rampa..
Maneviyat can çekişiyor,
Herkes kendi derdinde, kendi çıkarında..
Ne ezanlar duyulur oldu
Ne sâlâlarda hûşû,
Ne de gönlümüze özlenen güneş doğdu..
Dualar eksik ve yarım,
Mabetler öksüz, gönül huzursuz,
Seccadem üzgün ve mahzun..
Kur'an’ım kendi halinde asılı duvarda,
El değmemiş uzun zaman tozlu sayfalarına..
Bazen kopar gideriz şu hayattan,
Ne, nedir, nasıldır?
Sanki çözülmeyen bir bilmece..
Çözen varsa gelsin işin sonunu,
Bulan varsa orta yolunu..
Bazen de uyanırız güne binbir umutla,
Kimi zaman derin derin bir endişe ile..
Susar yine taze bir gün daha,
İnsanlığı taşımaktan yorgun..
Kimi kandırılmış sahte umutlarla
Feryadı arşa ulaşır canı yanan..
Kimi almış yolunu,
Binbir yalan, canı çıksın altta kalan..
İşte böyle bir dünyada yaşıyoruz
Her nefeste yorgun beden..
Kul beşer, kul şaşar,
İnkâr eder kimi zaman,
Var edeni, kâinatın sahibini..
Dünya handır, biz ise yolcu,
Bu gemi yeter hepimize...
Bu öfke bu kin niye?
Kim üstün geldi kime,
Akıbete itiraz kimin haddine?
Var olmaz hiçbir şey kendi kendine..
Kim bu aleme sebepsiz geldi?
Kader belli, yol belli..
Yazan belli, çizen belli,
Düzen belli, izan belli..
Editör: Ümmügülsüm Hasyıldırım
