YAŞAM NEYDİ
Kapanıp kararan hava bütün ciddiliğiyle zamanı durdurmuştu. Ardından gözyaşına benzeyen ilk damlalar düştü. Doğa yıkanmaya hazırdı. Her şey susmuştu. Baykuşların sessiz kaldığı, kuşların yuvalarında oturduğuna memnun olduğu, karıncaların labirentlerine bütün maharetleriyle doluştuğu bir zamandı.
Acil çağrı gibi bir şimşek, çöreklenip duran karanlığı ikiye bölerek aydınlatmıştı. Doğada her şey dua eder gibi bekliyordu. Yeşil yapraklara inen yağmur; bütün tozu, tortuyu yıkayarak alıp atıyordu.
Çiçekler susuzluğunu gösterircesine yapraklarını açmış bekliyorlardı. Gök gürültüsü yağmurun devam edeceğinin sinyalini verirken “Olduğunuz yerde kalın!” uyarısı yapıyordu.
Asırlardır uyumuş da uyanır gibi…
Yağmurdan sonra hava aydınlanmış, güneş parlamaya başlamıştı. Duran zamanı harekete geçirmiş olan güneş, patika yolda döşenmiş taşların üzerinde oynaşıyordu.
Suskunlaşan zihnim canlandı, uyuyan kelimeler zihnimde dolanmaya başladı.
Güneş ışınları bir sihirbaz gibi her şeyi rengârenk boyuyor, canlılık aşısı yapıyordu.
Zaman yeşilin her tonunu kucaklamış mutluluktan rengârenk çiçek açmıştı.
Bu zamanın neresindeyim? Yaşayıp yaşamadığımdan emin değilim. Sorun neydi? Yaşamak sadece nefes almak mıydı? Bu güzellik hangi boyutta olabilir?
Harekete geçen kelimeler, kalemimden akıvermişti...
Sarıya boyanmış bir nur gibi parlıyordu güneş.
Seksek oynar gibi taşların üzerinde geziniyor; bu güzelliğe dayanamayan kapı, açılıvermişti.
Yerinden kımıldamaya niyeti olmayan kapı taç takmıştı.
Zamanın hikâyesi yazılıydı renk değiştirmiş yüzeyinde.
Zamanın ruhunu iz bırakır gibi yol yapmıştı kendine.
Bilinmezliği saklıyordu, kol kola girmiş dallar...
İçimde bahar mevsimi oluşmuş vahaya dalıyordum ansızın. Kuşların cıvıltısı uyandırmıştı, doğa sessiz çağrısını yineliyordu.
***
TRUVA YAYIN GRUBU YOUTUBE KANALIMIZA ABONE OLMAYI UNUTMAYIN...
Logoya tıklayıp Youtube kanalımızı ziyaret edebilir, abone olabilirsiniz
