VUSLATI HAZANDAN KALMA BİR GÜN
Ne zaman yaprak dökse o bahar dallarımız;
Tam dalından koparken son kalan yaprağımız...
Mevsim kışa yakın;
Ruhumuzda sonbahar esintileri...
Vuslatı hazandan kalma bir gün,
Yazdan kalma bir güneş esintisi,
Ağaçlar yapraklarını bir bir dökerken,
Seneler ömrümüzden bir bir geçerken,
Yerinde durmayan zaman,
Bize oyunlar yaparken,
Aldanırken yalancı baharlara,
Yaprak döktü dallarımız...
Şehrin kalabalığı yordu,
Hayatın acımasızlığı yordu,
Kırılan umutlar yordu,
Onca karmaşanın içinde yaşamak,
Maddiyatın maneviyatın önüne geçmesi,
Şartlar yordu...
Ne zaman yaprak dökse o bahar dallarımız,
Yine de umutla gülümsedik...
Fırtınaya kürek çekerken.
Bahar gülüşlü kadınların mevsimi olmaz.
Onlar her mevsim gülümser.
Umudu avuçlarına koyarken,
Dünyayı sessize alır...
Hep bir güzellik katarız ömrümüzün her gününe
Bahar gülüşlerimizle...
***
Editör: Bilgi Şakar
