VEFA
Ah be usta, ben hep buradayım.
Yabancılar yok en azından aramızda.
Bir adım gidersem nâmert olayım;
Dost oldum, şair oldum, bir gönle şiir oldum.
Hiç kimseyi sırtından vurmadım,
Yüzüne de riyakâr bakmadım!
Efkârsa efkâr, onu da peynir ekmek gibi bölüşürüz be usta!
Bizim karnımız aç da kalsa,
Üstümüzde tek bir çul da kalsa,
Onu da ortadan böleriz:
Yarısı sana, yarısı bana!
Ama ben kimseyi satmam usta!
Satanlar, dostluğun zerresini bilmeyenler;
Onlar insanı insana satan,
Pırlanta görünümlü sahte sarraflar,
Gönülleri beş kuruşluk pul etmiyorlar!
Ben hiçbir zaman onlardan olmadım usta!
‘Öl!’ de öleyim, kolumu iste vereyim senin için.
Ama ben kimseden vazgeçmedim usta,
Vazgeçmem dostlarımdan, sevdiklerimden!
Bunu böyle yerleştir aklına.
Kalpleri fena yaralamışlar,
Ben kimseyi yaralamadım usta!
Kimseyi sırtından vurmadım, vurmam da!
İnsanı insandan ayırmadım, ayırmam da!
Bak, bugün de doğdum maviliklere, Havalandırdım alaca kuşumu!
Laz'mış, Çerkes'miş, Boşnak'mış; bana ne!
Et tırnaktan ayrılır mı hiç usta!
Sevgide, kardeşlikte, dostlukta
Benim göbek adım "Vefa"!
Ara sokaklarda adı Vefa olan bir bozacı değil
Ya da İstanbul'da bir semt adı değilim!
Bizi dünyaya getiren birer insan değil miydi?
Doğarken ne bilirdik Kürt müydük, Çerkes miydik,
Arnavut muyduk, Boşnak mıydık, neydik?
Dostlar meclisinde bir sofraya otururken
Aynı kaba kaşık daldırırken demiyorduk hiç
"Sen kimsin, necisin, kimlerdensin, nerelisin?"
Çalakaşık karışıyordu birbirine gülüşlerimiz.
Bir savaşta, barışta, mangada, karargâhta,
Sınırlardaki karakollarda hepimizin evladı
Canı pahasına siper etmedi mi kendini!
Sordular mı "Kimlerdensin, hangi milletsin?"
Verdiler eline boş tüfeği "Bekle!" dediler.
"Vatan senin namus borcun!
Ölümdür askerin şerefi!
Vatanın için öleceksin!"
Analar babalar ağladı bu vatanda,
Gözyaşları aynı renkti, acılar hep aynı!
Kimi yavuklusuna hasret gitti, kimi nişanlısına, kimi yavrusuna, kimi karısına,
Kimi hiç doğmamış anne karnındaki bebesine!
Göğüs cebinde aile resmiydi kana belenen!
Ama kim bilirdi, kimlerdendi o şehit giden?
Hepimiz yana yana ağlamadık mı?
Ustam, benim aslım Boşnak ve Macır kızıyım,
Ama benim anam babam da insandı!
İnsan gibi insanca yetiştirdiler bizi,
Övünmek gibi olmasın çok da vefalıydılar!
Kimse bilmedi ben kimim, kimlerdenim; sormadılar üstelik!
Ben kim miyim; milletini aynı renkte seven, maviliklere yeşilliklere deli gibi sevdalı,
Tüm canlılara gönül vermiş bir faniyim!
Herkesi etten kemikten insan bilirim;
Dostça, kardeşçe severim!
Gerekirse Nene Hatunlar,
Seyit Onbaşılar gibi,
Sırt sırta ölüme de giderim!
İnsanım ben; insanca, mavice severim usta!
Benim adım Vefa.
Editör : Hamiyet Su Kopartan
