UĞULTU
Zuhur eder, içimden imtihanım.
Akıbet bir safsata gibi erir bende,
Bir saka kuşunda saklı benliğim.
Melodik bir kavramdan öteyim.
Kör sadakatın son durağında,
Geçmiş zamanın eninde, inindeyim,
Sonbaharda sararmış gül gibisin.
Eylül’ün güneşe vedasında bir ayrılık,
Baharın habercisi şubattayım.
Benimle kanar yüreğimdeki acılar,
Bizdeki yaralar ne kadar tanıdık, bir bilsen.
Katilimin bakışları arasında, çaresiz,
Endişeli bir bekleyişin içindeyim.
Herkes öz yurdunda buruk ve garip,
Ben ise sende öksüz, sende garibim.
Yani benim memleketim sensin.
Eşikteki ışığın gölgesinde, umutsuz,
Yüreğindeki adada bir mülteciyim,
Bencil bir yüreğim yok benim.
Derin bir vadide hüda-i nabitim ben,
Sırlarla dolu bir dehlizin içindeyim.
Ayazda bıraktı bizi sevdiklerimiz,
İpek bir mendilin içinde yüreğim.
Kentimin boş sokaklarında bir gölge,
Bütün saçmalıklarımın entarisi içinde,
Yitik düşlerimle faili meçhulum.
Hayrı geçtim şer ile muhabbetim.
Azrail’i beklemekten yoruldum.
Buğday başaklarını geride bıraktım.
Ekmek ile kavgam yok artık.
Bedenim eğildi soğuk toprağa.
On yedi yaşım bende bir uğultu,
Hayallerim bende bir katran batağı.
Anka kuşu gibi bir daha ölüyorum.
Zaman yükümün ağırlığında kör,
İçimdeki hücreler koğuş koğuş.
***
Editör: Suna Türkmen Güngör
