TEK BAŞINA ÇOĞALMAK
Toplum olarak her geçen gün bireysel bir yalnızlığa gömüldüğümüz aşikâr.
Eskisi gibi kalabalık aile hayatları yok artık. Yalnızlığın dayanılmaz hafifliği bir çoğumuzu sarıp sarmalamış vaziyette.
Bireyselliğin bu kadar tavan yaptığı bir ortamda, yalnızlık da en doğru karar gibi pompalanıyor insanlara.
Bu yalnızlaşma hâli gittikçe artan bir eğilim oldu sanki. Esasında hepimiz çok yorgunuz.
Kendinize bile tahammül edemediğiniz hâlleriniz olmuyor mu sizin de?
Hepimiz bedeli ödenmiş hikâyeler yaşıyoruz.
Mutlu olmak istiyoruz ama işin içinden nasıl çıkacağımızı da bilmiyoruz.
Kişisel gelişimciler, astrologlar, çakra açmalar, retrolar, nefes terapistleri ortalıkta cirit atıyor.
Herkes başının çaresine bakma telaşında. Koyu bir yalnızlık ve mutsuzluk hâli ortalığı kasıp kavuruyor.
Yaşadığımız bu yüzyıldaki dijital devrim, bizleri çabuk tüketime ve bireyselleşmeye götürdü. Demlenerek yaşamıyoruz artık. Her şey çok hızlı, poşet çay kıvamındayız resmen...
Şimdilerde, gülümseyerek hatırladığımız birçok şey bize çok uzak gibi sanki.
Mesela, sevdiğimizden gelecek mektubu aylarca beklemiyoruz.
Jane Eyre romanında kahramanın, "Sanki sol kaburgamın altından bir ip sımsıkı senin sol kaburgana bağlı." dediği gibi derin sevmiyoruz.
Ya da kimse hasretinden prangalar eskitmiyor Ahmed Arif gibi...
Hiç kimse, Nazım gibi "Ve benim birdenbire yüzünü değil, gözünü değil, senin sesini göresim geldi." diye sevmiyor artık...
Elimizdeki sözde akıllı telefonlarla, mavi tiklerin, seri hâlde akan twetlerin ışığında gezinip duruyoruz.
Hızla seyredilip unutulan dijital dizilerin, estetize edilen görsel bir dünyanın esiri olmuş vaziyette yaşayıp gidiyoruz.
"O eski incelikleri nerede bıraktık?" diye hayıflanmıyor musunuz siz de?
Evet zamanın ruhu dedikleri bunu gerektiriyor belki ama eskiden bu kadar mutsuz muyduk peki?
Bunu düşünsek mi acaba?
Artık aşklar bile dijital sanki. Romantik aşklar 19. yüzyıl romanlarında kalmış gibi... O adamlar da, o kadınlar da başka bir dünyanın insanı âdeta.
Evet başka bir çağın içindeyiz. Bizim gibi çevirmeli telefondan, antenli televizyondan bu güne evrilmiş bir kuşak için farkı görebilmek çok daha kolay oluyor galiba...
Üst komşumuzun kim olduğunu bile bilmeden yaşayıp gidiyoruz o gizli mabedlerimizde. Annelerimiz gibi yan komşuya bir tabak kısır götürmek ya da pişirdiğimiz kekten iki dilim sarıp, eve gelen bakkal çırağı çocuğun eline tutuşturmak aklımıza bile gelmiyor belki de...
Çok meşgulüz hepimiz, kafalarımız öylesine dolu ki inceliklere yer kalmıyor sanki.
"Geçim derdi" deyin, "İçinden geçtiğimiz yas süreci" deyin, "Zamanın ruhu" deyin, "vakitsizlik" deyin, deyin...
"Peki, mutlu muyum?" diye sordunuz mu kendinize?
Evet, mutlu olmanın bu kadar zor olduğu başka bir coğrafya yok belki fakat "Her şeye rağmen, var olduğum, nefes aldığım için umutlanmaya değer" diyebiliyor musunuz?
Peki siz ışığı görüyor musunuz?
***
TRUVA YAYIN GRUBU YOUTUBE KANALIMIZA ABONE OLMAYI UNUTMAYIN...
Logoya tıklayıp Youtube kanalımızı ziyaret edebilir, abone olabilirsiniz
Editör: Nüzhet Ünlüer
