PİNHANİ DİYARLARIN YOLCUSU
Pinhani diyarların yolcusu,
Adım adım ilerlemekte menziline.
Merhem olmaz, çatlak ayaklarına su.
Rüyalar bir yol türküsü gibi düşer diline.
İntihar ilacı gibi gelir uykusu.
Çökünce göz kapaklarına külçeler,
Yılların sarkan ağırlıkları gibi
Kan çanağına döner düşünceler.
Düştüğünde görmeye başlarken dibi,
Bir ünlemin sıcaklığını heceler.
Dizlerde esrarını kaybederken fer,
Engellere gebe kalır bütün yollar.
Omuzlarında kalem tutan iki nefer,
Son âna kadar her emelini kollar.
Nefes bu fani tantanada ne büyük zafer!
Anılar hücum edince şimdiye,
Parmakları sakalını yolmaya başlar.
Gözlerine kilit vurur, düşmesin diye,
Fotoğrafların üzerine maziden yaşlar.
Böyle nice sandığı beklerken ardiye.
Sesinde fay hattı çatlaklar,
Artçı depremlere nazire yaparken
Bu kirden ızdırabı acaba ne paklar?
Avuçları hıçkırıklarını kaparken
Belki toprak hüznünü koynunda saklar.
Pinhani diyarların yolcusu,
Yaklaşıyor, beynini kemiren kurda,
Bilemez, nerede bitecek bu korkusu?
Ne zaman varacak ebedi yurda?
Hangi el dağıtacak gözündeki pusu?
***
Editör: Suna Türkmen Güngör
