OSMAN NUMAN BARANUS
(1930-2005/ Pınarbaşı-Kayseri)
O, yeri geldiğinde aydınlığın bütün suçlarını kalbinde taşıyan, yeri geldiğinde de karanlık gündüzün üzerinde yaşayan bir şairimizdir. Bütün yuvalardan kovulan yaban güvercini oluşu da ayrı bir meziyeti olsa gerek!
Osman Numan Baranus şiirlerini Ortadoğu ve eski Anadolu kültürüyle besler. Zaman zaman da yergiciliği tutar ve günümüzün sorunlarına göndermelerde bulunur. Özgün ve yoğun bir dili vardır. Yeri geldiğinde adige dili sözcükleri de kullandığı olmuştur. Türk şiirinin bu ilginç şairi, modern şiirde gün görmemiş, yakası açılmamış kelimelerle bir tarih/kültür şiiri yazıyordu. Kullandığı mazmunlar ve betimlemeler diyebiliriz ki nevi şahsına münhasırdı.
Baranus bütün karanlıkların defterini şiirle dürme uğraşını hep sürdürmüş olan bir şairimizdir. Şiire, şiir demez “özün” derdi.
UMUT DALI
Ah kanayım da günü gece sanayım,
Ey bir bahar dalı kadar güzel sunu!
Ürperen okyanuslardan sorma beni,
Ben sonrasız bir bozkır insanıyım.
Bozkırda yaban gülü, yaban mersini,
Yürünen uzun yollar yayan-yapıldak.
Sen hep umut dalı mısın böyle yuca
İyi yanı ongunluğun konup kalmamak.
Ne denli umutlanırsam umutlanayım,
En uzak yıkılmalar o denli yakınımda.
Ve yuvalarına varmadan aktoyganlar
Göz karartan yarları yokluyorlarsa,
Her gün sonu yakarışında özlem.
Sokaklarda yalpalarız bu yüzden.
Editör: Deniz İmre
