ÖLMEZ AĞACI (ZEYTİN) DESTANI
Anadolu topraklarında asırlardan beri zor koşullarda yaşayan zeytin ağacıyım ben. Mezopotamya'da, Pamfilya'da, Likya'da, Karya'da, Milet'te, Pergamon'da, Troya'da, tabiat ananın koşullarının en zor ve kurak olduğu yerlerde hep ben vardım. Üç bin yılı aşkın İda Dağı eteklerinde yaşarken Truva Savaşı’nda daha çocuktum; tanrılar, benim atalarımın gölgesinden savaşı izlediler.
Savaş atlarının nalları altında kaç kez ezildim. Yaşama direndim, kaç kez kanlı savaşlara şahit oldum. Ordulara korunak oldum; kurda, kuşa bir çok canlıya meyvemi yesinler diye verdim.
Yuvalarını, dallarıma yapıp barındılar. Güvercin; “Benim yemeğim, evim, barınağım” dercesine Nuh'un Gemisi’ne benim dalımı getirdiğinden barışın ağacı saydılar. İnsanoğlu, savaş sonrası barışmak için dallarımı uzattı birbirlerine. Dallarımdan taç yaptılar. Elmas gibi parlayan meyvelerim sofralara katık oldu, sıkılıp ezilince altın sarısı yağa dönüştü.
Yemeklere tat, lezzet oldum. Yağımdan sabun yaptılar, bütün insanların kirlerini temizledim. İnsanoğlu yağımı yaktı, karanlıkta yolunu aydınlattı. Odunumu yaktı; evini, damını, sarayını ısıttı.
Her canlı için faydalı bir ağaçtım. İnsanoğlundan çektiğim kadar hiçbir canlıdan çekmedim. Son günlerde hırslarınız ve vurdumduymazlığınız uğruna Anadolu topraklarında binlerce yıl zor koşulların öldüremediği ben ölmez ağacını, şimdilerde sizler yok ettiniz. Bundan sonra geçmişten geleceğe tanıklık edemeyeceğim için çok üzgünüm.
***
Editör: Nevin Bahtışen
