NE OLURDU
Kadın arkasından bakıyordu. Camın ardından ve giden adamın arkasından. Büyük bir umutla ve heyecanla.
“Ne olur bir kere arkasını dönüp baksa; ne olur, ne olur baksa…” diyerek içinden, bir kuş gibi çırpınıyordu.
Hızlı ve sert adamın arkasından bakıp gözleri nemli, büyük bir umutla bekliyordu.Bir kez baksa, dönüp bir kez baksa her şey değişebilir yoluna girerdi. Eşi ona dayanamaz, tekrar geri dönebilirdi.
Oysa, ilk tanıştıklarında yan yana yürüyünce ellerini nasıl da sımsıkı tutmuş paltonun cebine sokmuştu.
Sımsıcaktı eli ve paltonun cebi. İçi ısındı birden.
Kadın başını onun omzuna yaslayarak yürürken o da çenesini başına yasladı, adeta tek vücut gibi bütünleşmişlerdi.
Soğuk kış gününde bile sıcacık aşkları ısıtıyordu her yeri. Her an, her dakika, her saniye birbirlerine sevdiklerini söylüyorlardı. Hatta o gün kafeye girip dondurma sipariş etmişlerdi. Dondurmadan bir parmak alıp kadının burnuna dokundurunca mutluluk cıvıltıları kafeyi doldurmuştu.
Sonra kadına “Gözlerini kapa.” dedi.
Dudağında duyduğu sıcak buse, bütün vücudunda dalga dalga yayılmıştı. Yüzü kızardı, utandı. Bu masum hâli, adamın çok hoşuna gitmişti.
Şimdi ne olmuştu ki? İncir çekirdeğini doldurmayan ufak bir tartışmadan kapıyı çarpıp çıkmıştı.
Dev gibi adama bu ufak alınganlıklar yakışmıyordu.
Ne olurdu bu günlük birazcık kaprisini çekse, birazcık cilve, naz yapmasına katlansaydı.
Kalbi sıkışıyordu. Gözleri dolu dolu oldu.
Ne olur, ne olur bir kez dönüp baksa ne olur?
Bir bakışı yeterdi. Ne olur, şu gözler birbirine çarpsa, buluşsa…
Ah ne olurdu.
İşte o zaman her şey çözülürdü.
***
Editör: Deniz İmre
