MOR GÜLLER AÇMAZ BİR DAHA
Sararmış mor güller, açmaz bir daha,
Gülünü dererken çöle atılmış.
Lal olmuş bülbüller uçmaz bir daha,
Değeri artarken pula satılmış.
Yorarmış insanı hissiz duygular,
Nedensiz duyulan veçsiz kaygılar,
Karşılık olmadan eşsiz sevgiler,
Yârdan beklenirken mala sarılmış.
Kararmış gökyüzü görünmez yollar,
Beyhude yaşanmış, koskoca yıllar,
Yaşarken zulmetmiş, zavallı kullar,
Hak derman verirken züle darılmış,
Varırmış erenler sonda menzile,
Gaye değil miydi ermek güzele,
Mutlu olmak varken neden üzüle,
Vuslata ererken gülle derilmiş,
Ağarmış saçlarım, sızlar dizlerim,
Baharlarım bitmiş, kalmış güzlerim,
Silmişler, kalmamış, hani izlerim?
Mahşere giderken kula kırılmış.
Görürmüş mahşeri her gün rüyada,
Iyiler gitmişler, bitmiş dünyada,
Selimi'nin aklı hâlâ riyada,
Gerçekler dururken ele sorulmuş.
***
Editör: Suna Türkmen Güngör
