MECBUR DEĞİLİM
Ben sana, mecbur değilim,
Bilirsin...
Ben sana değil isem
Sen bana hiç değilsin.
Gözünde yaş,
Önünde taş değilim.
Ben artık sana yabancı biriyim.
Sen ise artık başka birisin.
Sen şimdi başka masalların Pamuk Prensesi'sin.
Ben ise o masaldaki yedi cücelerden biriyim.
Olur olmaz zamanlarda rüyalarıma gelirsin;
Rüyalarımda bile benden yüzünü gizlersin.
Görebileceğim yerlerden adını silersin.
Ne tarafından bakarsam bakayım,
Bir bilinmezsin.
Hâl böyle iken ne diye
Yüreğimden de çekip gitmezsin?
Ben sana mecbur değilim.
Evet bu yürekte
Hâlâ en güzel sen sevilirsin.
Ama hayatta yaşamak da gerekir.
Onun için vazgeçilmez de değilsin.
Zamanda, eski zamanlar değildir,
Ağaçlar bile mevsimlere göre değişir.
Gözlerin diyorum, acaba şimdi hangi renktedir,
Yoksa saçlarını yıldızlar mı şekillendirir?
Yılların yorgunluğu, yüzüne etki etmiş midir?
Ellerin, anneninkilere benzemiş midir?
Ben sana mecbur değilim.
Sana mecbur olan, içimdeki o çocuğu büyüttüm ben.
Büyükler illa ki değişir.
Düşüncelerini kirletir.
Olmayan birisini yüreğine nasıl sevdirir?
Büyükler ağlamayı da beceremez.
Gider, gözyaşlarını yastığına sildirir.
Evet, Atila İlhan yalan söylemiş olamaz.
Ama şairlerde tutsak, ustura ağzında yaşamına yön verir.
Çünkü hayat diye bir gerçek var.
Öldürmeyen her acı, güçlendirir...
***
Editör: Bilgi Şakar
