KIRIK DÜŞ
Rüzgâra teslimidir bir yaprağın
Her gidişi,
Kopar…
Yeşermez bir daha eskisi gibi dal.
İçimde büyüttüğüm savaşlardan,
Yorgun dönerim her gece,
Kendi içimde, sessizce.
Bazı yenilgiler;
Dilsiz kanar
Bazıları bağırarak parçalar kalbi.
Acılar yakarken tenimi,
İz bırakır hafızamda.
Dokunsan sızlar geçmişim.
Kalp yaşar elbet.
Ne kadar kırılırsa kırılsın;
Sadece kıymet bilmeyen omuzlarda
Yük olur, sevmek.
Akar zaman içimden,
Bir nehir gibi
Taşır bazen hatıraları,
Vurur kıyıya yarım kalmış cümlelerim,
Gelgit tılsımında, delice.
Kimi acılar denize benzer,
Dalgayla gelir, gider yine dalgayla.
Kimileri taş kesilir içimde;
Ne unuturum
Ne de affeder.
Mercan kayalıklarıdır onlar.
Öyle işte
Değerince...
Geceler, aynasıdır gerçeğin.
Gündüz saklanan her şey
Çıkar ıssızlıkta karşıma.
Dağılır âlem,
Susar dünya;
Bir ben kalırım
Bir de içimdeki çocuk.
Birbirimize bakarız uzunca,
Bilmem, hangimiz daha yorgun.
Bakarım etrafa,
Her şey görünür,
Bense kaybımı seçerim.
Işığın içinde üşür
Taşırım karanlığımı ebedîyete.
Severim şebi,
Gecem bilir sadece;
Kimin gelmediğini
Kimin hiç gelmeyeceğini.
Koyarım demliği ateşe,
Göğe karışır dumanı yalnızlığımın.
Yakarım bir sigara,
Sönmeden, söndürürüm içimi.
Alırım önüme kâğıdı,
Vasiyetini yazarım kalbimin.
Kendime dahi söyleyemediklerimi,
Emanet ederim satırlara.
Her şeyden vazgeçerim,
Kendimde kalmak için sadece...
***
Editör: Suna Türkmen Güngör
