KAVUŞULMAYAN BEKLENEN
Ayşe içindeki acıyla ne yapacağını bilemiyordu, kendini kırlara, bayırlara atıyordu. Oturduğu yerde çimlere bakıyordu sanki bir medet umar gibi.
Ayşe kalkıyor oturduğu yerden, başı dumanlı dağlara bakıyordu, kirpikleri tomurcuk tomurcuk yaşlarla. Can kafesinin içinde yüreği yara bere içinde, titriyor baştan aşağıya. Üşüyen yüreğini elleriyle sarıyor, nafile damla damla akan kana engel olamıyor.
Bitmeyen hasretleri gözünde canlanıyor, iple çekiyordu sevdiğinin geleceği günü. Oysa hep güneşli gelirdi bu dağlar, bayırlar. Sanki bütün çiçekler onun için açardı.
Sevdiğinin, papatyadan yaptığı tacı, bir kraliçe gibi takardı. Güneş doğuyordu her gün onun için. Zaman, mekan kavramını yitirmiş, sevdiğini dört gözle bekliyordu.
Ant içmişlerdi, yürekleri birlikte atıyordu, nefesleri her an bir birlerini ısıtıyor gibiydi.
Ya şimdi, bulutsuz yağmurlarda ıslanıyordu, kara bulutlar, yüreğini çoktan ele geçirmiş sıkıyordu. Ağaca yaslandı, dallarında kuşlar yastaydı. Oysa ne güzel öterlerdi, guguk kuşu baharı müjdelerdi.
Yazda kar yağıyordu, üşüyen yüreğindeki buzullarda, hayalleri asılıyordu.
Kararan düşleri, kızıla döndü, oluk oluk kanlar akıyordu. Bir baş düştü toprağa, gözlerinde Ayşe asılıydı.
Nasıl bir anda mezara girmişti, nasıl? Gözyaşları ve dualarla toprağa verilmişti.
Artık o da bu dünyaya ait değildi, belki sessizce yanına girip kıvrılmalıydı.
Gömmelerine gerek yoktu, o zaten yerini biliyordu. Dört kolluya binmeye gerek yok, göz yaşı seli içinde gitmemeliydi.
Belki bir duvak, tabii ya başına bir duvak takmalıydı. Şahitleri melekler olurdu, tertemiz ve bembeyaz bulutlar içinde, nikahları kıyılırdı. Mavi gökleri mesken edinirlerdi, sevdiklerine oradan bakarlardı. Yeter ki birlikte olsunlardı.
