SEN SANDIM DÜNYAYI
Ey gönül, dün yine ufka daldım,
Derin bir ahh çektim!
Ben bu evrenin neresindeyim?
Dünyayı düşünmek istedim bir uçtan bir uca.
Bir yanım yokluk, bir yanım sen, nasıl da çoğaldım birden.
Hani gözlerine bakınca yıldızlar dökülüyordu, seni ay sandım,
Evreni aydınlatan...
Sanki güneşten kopmuştun, sımsıcaktı bakışların.
Denizler kadar engin, yüreğini seyrettim yine doya doya.
Ay sensiz doğmuyor inadından,
Güneş sen, evrenden kopup yüreğime düşen...
***
Editör: Suna Türkmen Güngör
