KARANLIK
Birazdan karanlıklar basar bu şehri
Mavinin en hassas noktasına kadar dayar namluyu
Ve kıpkırmızı elleriyle çeker tetiği güneş, son nefesinde...
Yeşile başkaldırır beyaz:
hani hep masumdun
Yeşile nasıl kıydın ey masum beyaz
Ve insanlar yavaş yavaş inlerine çekilir.
Gece ilk kadehinde...
Çocuk parkında bir sessizlik, mahalle arasındaki maçta eşitlik kimse gol diye bağırmıyor.
Yorgunluk çöker birazdan buralara
Güneş kızar yer yüzüne Ümitler bir başka şarkıya saklanır.
Sen yoksun ya, yorgun akşamın yalnız başlangıcında ortada savaş bile yok iken
tutar yine gece kazanır.
Birazdan herkes gider uyumaya
Bir ben kalırım hasretinle baş başa
Bir ben, boş sokaklarda
Mutlu olanların hepsi çoktan beyaz bayrakları açtılar.
Hasret çekenlere selam dursun karanlıklar...
