İSTANBUL' DA ÂŞIK OLAMADIK
İstanbul’da âşık olamadık,
İstanbul bana çok uzak.
İçimdeki mevsim Ankara,
O da çok başka,
Ayazı kesiyor nefesi.
Akdeniz?
Akdeniz?
Akdeniz mi!
O hepten kaçırır aklı!...
Akşamları gibi,
Sabahları içlenirken.
Toroslar,
Ah çeker Amanos.
Şark uzak sevda da.
Karadeniz?
Karadeniz de sevmek zor,
Acısı horon teptirirken,
Maya dağdan kazlar kalkınca,
Bozlağın sesi duyulur bozkırdan.
İçemedik işte Köroğlu gibi
Üç tas suyu.
Bir Karacaoğlan olup,
Dadaloğlu gibi söyleyemedik,
Bir aşık Veysel gibi olamadık…
Yüzyıl ozanı,
Hoyratın bozlağın bağırları deldiği yerde,
Bir uzun hava olamadık.
Turnalar uçup giderken,
Hasret dimağda,
Bir değil, bin güle feryat etsekte,
Ne maviliğe yakıştık,
Ne gökyüzüne sığabildik.
Kuşlar telaklarıyla merhaba derken,
Gerçekte biz aşkı hiç tanımadık…
İçimizi yangın yerine çevirirken,
Kapıda bir postacı,
Bir şair,
Bir talih kuşu,
Yalvarırken sana,
Adını duvarlara yazamadık.
Ağaçlar baş eğmezken,
Yuvalanırken kuşlar,
Bir gölgeyim,
Uzayıp giden bilinmezde…
***
Editör: Nurdan Günay
