İNSANLAR UYKUDADIR!
Alışkınlarımız var, vazgeçemediklerimiz, ‘’bizim’’ diye sahiplendiklerimiz… Oysa bir gün, tüm bu yaşananların bir rüyadan ibaret olduğunu söyleseler; aldandığımızı ve aslında hiçbirinin gerçek olmadığını söyleseler! Nasıl bir pişmanlık yaşardık, nasıl bir çaresizlik?..
“(İşte o zaman insan:) «Keşke bu hayatım için bir şeyler yapıp gönderseydim!» der.” (el-Fecr, 24) bu noktada tam da geçici olandan uzaklaşıp gerçeklikle yüzleştiğimizde, nasıl bir ruh haline bürünürdük?
Oysa ‘‘Gerçek sanmıştık’’ diye başlardık belki ve devam ederdik, ‘‘hiç bitmeyecek gibiydi.’’ Evet aslına bakarsanız yaşadıklarımız nerden bakarsanız bakın olabildiğine gerçek ve yaşadığımız hayat hiç bitmeyecek gibi…
Bir uyarı, saadet asrından, konuşan kainatın efendisi, ‘‘İnsanlar uykudadırlar, ölünce uyanırlar.’’ (bk. Aclunî, Keşfu'l-hafa, 2/312) ve ifşa olan sırlar… Uyan, ey ümmetim uyan! Ölmeden önce uyan, sen aslında gerçek zannettiğin bir rüyadasın, bitmez zannettiğin bir hülyada. Gün geldiğinde uyanacaksın, sıyrılacaksın gerçek zannettiklerinden. Sadece biriktirdiklerin kalacak seninle, sadece salih amellerin.
Ne de unutkandık oysa… Meşguliyetlerimiz vardı, koşturmacalarımız, kaybettiklerimiz, vazgeçemediklerimiz.
Aslına bakarsanız, ne çok şey biliyorduk, ne çok inançlıydık ve ne çok iyilik vardı biriktirdiğimiz. Unuttuk heybemizin boş olduğunu, aldandığımızı, kendi kendimizi aldattığımızı.
Oysa doğrularımız var, kendi doğrularımız, gerçeklikten uzak, gerçek sanrılarımız… Birgün dönüşü olmayan bir durakta, tüm bu yaşananların bir rüyadan ibaret olduğunu söyleseler; nasıl bir pişmanlık yaşardık, nasıl bir çaresizlik?..
