HÜZNE GARK OLDUĞUM
Sensizlik diye bir mevsim var sararıp solduğum
Hüzün rüzgârlarıyla ıssız çöllerde kaybolduğum
Sensizlik diye bir şehir var içinde yok olduğum
Sokaklarında yürürken yolllarında kaybolduğum
Sensizlik diye bir yangın var üzerinde yandığım
Yokluğunda ilkbaharları bile kara kış sandığım
Sensizlik diye bir hayat var hayattan usandığım
Yüzüme bir gülüş otursa gülmekten utandığım
Sensizlik diye bir yer var düşmekten korktuğum
Hasretin derin kuyularında içinde boğulduğum
Hazan mevsimlerinde yaprak misali solduğum
Yeşerse doğa yoksun diye hüzne gark olduğum
