HÜZN-Ü SEVDA YETİMHANESİ
Burası hüzn-ü sevda yetimhanesi
Her gülün kanayan bir bülbülü
Her evin yetimi melülü
Her ömrün bir eylülü vardı
Yapraklarım çalındığında anladım
Mutluluk için sebep yoktu
Ağlamak içinse bahane çok
Ben Tanrı'nın yetim çocuğu
Şarkılar sessiz
Gökkuşağı renksiz
Eksiğim kendimeydi ve sensiz
Burası hüzn-ü sevda yetimhanesi
Bedenim muhacir
Ruhum mülteci
Bir beni sığdıramadın ya o yüreğine
Bütün bahçemi talan ettiler
Ben bir tek çiçeğimi kurtarabildim,
Bana bir ömür eziyetdi.
Beni de o çiçek yalan etti
Burası hüzn-ü sevda yetimhanesi
Abilerimiz
Kendi şiirini yazabilirsin
Vaktidir artık
Demişti
Kendi elimde değildi ki kader
Benden önce vardı yazan
Oysa
Sen bu sevdaya cahil
Bense ehilim
Gitsem oralı değilsin
Kalsam buralı değilim
Ah be sevdiğim
Unuttuğun şu adamın yüreğini
Küllerimle ovdular
Cehenneme almayıp
Dünyada yanmış zaten deyip kovdular
Burası hüzn-ü sevda yetimhanesi
Ah ömrümün kadını
Burada hiç bir şey unutulmaz
Balıklar bile gün gelecek hatırlayacak adını
Bil istedim
***
Editör: Gülçin Granit
