GÜNDEN KALAN
On altı milyonluk şehir alabildiğine griye bürünmüşken yine şenlendirdim onu dün.
Yazının bugüne sarkması tembellik değil, günün rehavetini üzerimden atmak istemeyişimden.
Kargaşası hiç mi değişmez bir şehrin. Fötr şapkalı 70’li yıllardan çıkamamış beyefendi kimsenin ilgisini çekmedi mesela. Cem Yılmaz doğru söylemiş, “Çıta düştü, biz elit olduk.” derken. Kadıköy’ün ana caddesinde kalabalık var. Tam ortasına dalma zamanımı çoktan tüketmiş olduğum gerçeğini ayaklarım benden önce kavramış, kıyısından sürüklendim.
Kadın muhalefetti, adam iktidar. Parmaklar havalarda sallanıyor, yancılar “Yürü, kim tutar seni, helal olsun!” nevinden gaz vermekte beis görmüyorlardı. Sonucu umrumda değildi, yürüdüm. Şehir turu doygunluğumuzdan sonra günü sinema ile cilalayalım istedik.
Sinema benim travmam. En son yıllar önce gittiğimde kızım defalarca dürterek uyandırmıştı. Bu kez “Bir kez daha deneyeyim, en azından olmuyorsa olmuyor derim.” dedim.
Yan yana… Son günlerde adından çok söz ettiren bir komedi. Biletler arka sıralardan. Ne olur ne olmaz. Yanımda oturan kadınların sürekli gülmesi sinirimi bozuyor. İzlemek için değil, sadece gülmek için geldikleri çok belli.
Haluk Bilginer bu kadınlara ironi yapmış olmalı opera sahnesinde katıla katıla gülerken. Onları duymamak hakkımı kullanıyorum. Senaryo harika. Öyle bir cümle kuruyor ki Ferruh iki ayrı sahnede. Birinde kahkahalarla gülerken diğerinde drama boğuluyorsunuz. Üstelik cümle iki sahnede de vurgusuna kadar aynı. Hayret, kadınlar dram sahnesinde sustu.
Filmin başarısı mı benim azmim mi, uyumadım. Herkesin beğenisine göre komedi de zor olmalı tabi. Dram her zaman da… Komedi bir yere kadar.
Sinemadan mutlu mesut ayrılırken bir sonraki afiş ilişiyor gözüme: “Bak Postacı Geliyor.”
Gider miyim, giderim.
***
Editör: Gülçin Granit
