GÜLÜŞÜNÜ SOLUYORUM
Bulutlar sessizliğin kurşuni deminde savrulurken asude bir mavilikte süzülüyordum. Önümde puslu bir aynayı andıran uzun ince yol, her adımımda şekil değiştiriyordu. Yolun beni nereye götüreceğinden habersizdim. İçimde tarifi imkânsız bir huzurla kucağımı o yumuşak beyazlıkla dolduruyordum. Birden yol bitti ve karşımda ışık huzmeleri içerisinde, sarıklı bir dede beliriverdi. O an farkına vardım ki bulut yerine topladıklarım onun pamuk gibi sakalıydı.
Hepsini yavaşça sahibinin kucağına bıraktım. Ömrümde görmediğim gülümsemesiyle öylece film izler gibi izliyordum. İçime sızan gülüşü âdeta soluyordum. Sadece yüzümün değil, yüreğimin güldüğünü hissediyordum.
Derinden gelen dingin sesiyle “Uzat elini.” dedi. Tereddüt etmeden uzattım. İki elinin arasına aldığı ellerimi yavaşça açtığımda içerisinde, kokusuyla başımı döndüren bir çilek gördüm.“Bunu yersen her şeyin olacak, çok mutlu olacaksın.” deyince iştahla yemeye başlamıştım ki yanımda beliren tekerlekli sandalyede, on yaşlarında bir erkek çocukla göz göze geldim.
Pembe beyaz teni, güneş sarısı saçlarıyla gülümseyerek bana bakıyordu. Rüzgârın fısıltısı gibi ince sesiyle “Lütfen, yarısını bana verirsen yürüyebileceğim.” dedi. Hiç düşünmeden yarım kalan çileği uzattım. Çocuk yer yemez ayaklandı. Minnetle bana bakarak el salladı ve gitti.
Aksakallı dedenin sesiyle kendime geldim ve “Bundan sonra her şeyi yarım yaşayacaksın. Herkesle paylaşacak, iyilikte yarışanlardan olacaksın. Bu senin seçimindi. Ama korkma verdikçe mutlu olacaksın.” dedi.
Eğilmiş başımı yavaşça kaldırdığımda gördüğüm şey unutulacak gibi değildi. Annem, babam, kardeşlerim, yârim… Koşup hepsine teker teker sarıldım. Çilek kokuyorlardı, içime çektim. Nur yüzlü dedeye teşekkür ettim. Yarımlarım buradalar…
Güneşin perdeden sızan kamaştırıcı ışıkları göz kapaklarıma dokunduğunda uyandım. Burnumda hâlâ o çileğin kokusu vardı. Yüreğimde tamamlanmışlık hissi. Yüzümde uzun zamandır eksik olan gülümseme dudak kıvrımlarıma gitmemek üzere yerleşiyordu.
***
