GECE YARISI
Şehir, işte şu an karşısındaydı. Şoför makamında, marşı kapatıp koltuğuna yaslanmış, bakışlarını ışık kümelerine dikmiş, izliyordu. Aracın radyosunu bilerek kapatmış, sessizlik denizinde dalgaların kendisine gelmesini bekliyordu. Işıktan dalgalar, karanlığın kayan yıldızları gibiydi. Bir binanın penceresinden, bir aracın farından, bir sokak lambasının kırpınışından kurtulup gelen ışık gözlerinde kayboluyordu.
Bu şehir; bu kadar kalabalık bu kadar geniş bu kadar yayvan değildi. Çocukluğunun izlerini kazıdığı tütün tarlaları, harmandaki çıtlık ağaçları, çatlaklarından ballar fırlamış incirler, selvi ağacına tırmanmış, taneleri kızarmış üzümler, darı tarlasından koparılmış kapçıklı mısırlar, sağdan soldan toplanmış kuru dal parçalarından yakılmış çatal dilleriyle ateşler, kurumuş sarmaşıklardan sigara boyunca kırılmış, ateşlenmiş parçalar, kaçak bakışlarla büyüklerden bir gören var mı telaşları...
Bir adamın suya soktuğu koyunu yıkama telaşı, az ötede çimenlerden kopararak beslenmeye çalışan, çırpınış haliyle suyunu sağa sola yollayan önceden yıkanmış koyun ve onun ayakları dibinden akarak aşağılara arıktan akıp giden, evlerin bahçe duvarlarından şırıltılarla girip bir başka duvar dibinden başka komşuya geçen sular...
Bu sulara anneler çamaşır vurdu. Kazanlardaki kaynayan suları ılıştırıp çocuklarını yıkadı. "Gözüme kaçtı"ları tasın tersiyle vurarak salınan "sus, iki dakika sabredin"leri..
Yeni bir ışık dalgasında ilkbaharın papatya tarlasında elleriyle topladıklarını, acelesiz taçlaştırıp genç kızın başına koyan yüzü sivilceli erkek.
"Yakıştı" dedi.
Kız; "Teşekkür ederim." dedi.
Gülüştüler. Bakışları birbirine kilitlenlendi..
Sırtını çekip, yeniden yerleştirdi. Yan kapıya bakışını dikti. "Şimdi kapıyı açsa, ben geldim dese" ile gülümsedi..
"Ne ben oyum ne de o günkü o..."
Saat gece yarısını geçti geçmek üzereydi.
Şehir karşısında öylece duruyordu. Bakışıyorlardı.
Gökte yıldızlar ise ķırpış kırpış…
Editör: Ümmügülsüm Hasyıldırım
