FIRTINANIN KALBİNDE
Gökyüzü yere düşmüş, denizle bir olmuş gibi görünüyordu. Bulutlar kara, yıldızlar saklanmıştı. Rüzgâr çığlık atıyor, kükreyen bir canavar gibi her şeyi sarsıyordu. Her dalga bir duvar her köpük bir yemin gibiydi.
Gemi yoktu, liman da yoktu; sadece su ve taş kalmıştı. Yolculuk bitmiş, başlangıç bile silinmişti. Denizin kalbi bir davul gibi çarpıyor ama ritim bozuk, tempo hızlanmış ve korku her yeri sarmıştı.
Işık yoktu, sadece şimşeklerin o anlık parıltısı vardı. Karanlık her şeyi yutmuş, her şeyi gizlemişti. Su tuzlu bir gözyaşı gibi akıyordu ama bu gözyaşı acı değil, öfke doluydu.
Derinlerde bilinmeyen bir ses duyuluyordu. Balıklar bile kaçmış, denizin altı sessizdi. Sadece fırtına, sadece kaos vardı. Ve sen, bu kaosun ortasında tek bir nokta olarak duruyordun.
Dalgalar seni sarsardı ama yıkmazdı. Çünkü bu okyanus seni tanımazdı. Sadece oynar sadece kükrerdi; bu oyun asla bitmeyecekti.
Fırtına dinmez, deniz durmazdı. Sonsuz bir öfke, sonsuz bir sessizlik hakimdi. Bu okyanus bir sınır değil, bir başlangıç, bir son, bir ebediyetti.
***
Editör: Nevin Bahtışen
