EYLÜLDE ÖZLEM
Yaz misâfirdi,
Hâlinden belli idi,
Gidecekti...
Sonra Eylül geldi,
Sessizce gidenler gibi.
Ağaçlarda uçurtmaya özenmiş yapraklar,
Gökyüzüne dizilmiş,
Vagonlara benzer göçmen kuşlar...
Kanatlarında, hapishane umutları;
Dilinde,
Uzağı yakın eden, özgürlük şarkıları…
Siyah ile mavi,
Ha bire karışırlar…
Manyak olmuş zamanlar.
Anlamsız, suskunluklar,
Sessiz, kırgınlıklar,
Özlemden geriye kalan yıkıntılar.
Birkaç parçaya bölünmüş karanlıklar,
Kadere boyun eğen, rüzgarlar,
Beni anlarsa bir tek onlar anlar.
Bir eylül benzerliği idi yüreğim.
Ne idi öyle bir zamanlar sevmiş hâllerim?
Dokunduğun yerler şimdi ıssız,
Sensiz içilen çay tatsız.
Gözlerin, bilinmeyen memleket meselesi,
Yüreğim ise
Bir eylül hikayesi...
Bu hüzünler, hep bencillikten...
Uçurumun kıyısında atılan adımlar galiba hep sevgiden.
Yüreğimiz yanar iken yalnızlığımızdı, üşüyorum ben diyen.
Her hâlinden belli idi, kıştı gönlümüze acımasızca gelen.
Eylüldü toprağa yine umut veren.
En çok toprak aşık olmuştu, yağmura.
En çok ben…
En çok ben aşık olmuştum sana.
***
TRUVA YAYIN GRUBU YOUTUBE KANALIMIZA ABONE OLMAYI UNUTMAYIN...
Logoya tıklayıp Youtube kanalımızı ziyaret edebilir, abone olabilirsiniz
Editör: Nevin Bahtışen
