EY DOST
Gönül mülkümü harab eyledin;
Kalmadı bende derman, ey dost!
Yıkıldı sabrımın son kalesi de
Tükendi her güman, ey dost!
Hayâlin mumuna tutundum;
Külümü yel savurur, ey dost!
Gözümden dökülen yaştır ama
Olur deryaya revan, ey dost!
Neylerim sensiz bu gurbette?
İsterim kavuşayım bazen, ey dost!
Ömür bahçemi talan eyledi
Zamansız bir hazan, ey dost!
Gücüm yetmese de son demde;
Adın zikr eyleyip inlerim, ey dost!
Ney gibi feryat etsem de kendimce;
Bulamam uygun bir makam, ey dost!
Bu ayrılığın acısıyla yazarım derdimi;
Yolcu diye geçerken eşiğinden, ey dost!
Vuslatın şanına gölge düşerse
Olsun kalan ömrüm feda, ey dost!
Öpüp mezarının taşını bağrıma basayım,
Aşk ile öptüğüm taş cana gelsin, ey dost!
Etme bunca cevri cefayı, kurban olayım;
Sana gelen bana gelsin, ey dost!
***
Editör: Nevin Bahtışen
