ETKİSİZ BİR HİKÂYE
Meğer ne çok yorulmuşum, fark etmeden,
Kalbime kurak sevgileri sevda diye giydirmekten.
Tükenmiş ruhumdaki en güzel şiirlerim,
Geriye kalan zamanın ötesinde, etkisiz bir hikâye şimdi.
Yazık, o nergisler soldu, beklediği bahçede,
Bir ben kaldım, o kırık dökük, buğulu düşlerde.
Anladım ki bazı yaralar derman aramaz,
Sadece kabuk bağlar, sessiz bir gidişle.
Geçmişin tozuymuş meğer ruhumu yoran,
Çoktan unuttum o çocuksu, o masum duyguları.
Oysa ne kadar gereksizmiş yıldızlara sığınıp
Sabahın seherinde kederle uyanmak.
Artık gökyüzü ferahlığı yaşıyor, içimin mevsimleri,
İlk yaza kanatlandı, ruhumun son kuşları.
Arınmışlığın huzuruyla raksediyor kalbimin her sarmalı,
Özgürlüğün baharıyla bezeli, ömrümün her zerresi.
***
Editör: Serpil Azapoğlu
