UYKUDAKİ BELLEK
Ötüken’den Balkanlar’a,
köklerden sonsuzluğa…
Hiç görmedim Ötüken’i,
hiç yürümedim Altaylar’da
ama içimde dinmeyen bir özlem,
çağlar ötesinden gelen bir ses var.
Kim saldı bu özlemi kanıma?
Hangi eski düş düştü yüreğime?
Neden bilmediğim uzak eller,
böylesine yakın belleğime?
Ötüken’in yelini solumadım,
Tanrı Dağları’nda gün doğurmadım.
Yine de içimde bir ses yükselir:
“Kökünü unutma!
Sen Türk’sün!”
Bozkırın bağrında atlar koştu,
göç yolları nice dağları aştı.
Kimi yurt tuttu, kimi yol aldı;
her kuşak yarına bir iz bıraktı.
Bir kopuz sesi geçer uzaklardan,
bir ulusun yazgısı çınlar içimde.
Geçmiş, kapanmış bir kapı değildir;
yaşar dilimde, uyuyan belleğimde.
Hunlardan Göktürklere nice boy, nice il,
Bozkırdan yükseldi binlerce yıllık bir dil.
Alp Er Tunga’dan Bilge Kağan’a,
Türk’ün belleği taşındı çağlardan çağa.
Dağlar aşıldı, ırmaklar geçildi,
Nice göç yolları geride kaldı.
Atlar yoruldu, kağanlar göçtü;
ama Türk’ün yürüyüşü sürüp gitti.
Türkistan’dan Anadolu’ya,
Anadolu’dan Balkanlar’a.
Bir uçta Altaylar bir uçta Balkanlar;
arasında dağlar, denizler, yollar…
Ne uzaklık kökümüzü kopardı
ne de çağlar sesimizi susturdu.
Ey uyuyan bellek, uyan!
Orhun’un sesini,
Ötüken’den esen yeli,
Türkistan’dan Balkanlar’a
çağları aşan yürüyüşü duy!
Tanrı Dağları’na varmadım
ama yeli eser düşlerimde;
Orhun taşlarına dokunmadım
ama sözleri yaşar tinimde.
Ben Türk’üm!
Köküm bozkırda,
belleğim Ötüken’de,
yüreğim Türkistan’da, Balkanlar’da.
***
Editör: Nevin Bahtışen
