DÜŞ KENTİ
Bir düş kentidir kahkahalarım,
Mahsenimde yıllanmış aşk.
Vakitlerimiz kimsesiz,
Umutlarımız öksüz,
Akşamlarımız yetimdir.
Kaç bahara böldük, yürek hazanlarımızı,
Çalınan düşlerimizden kaybolduk.
Yazamadan yarım kalmış bir hayatın hikâyesini,
Hiçbir mevsime sığdıramadık.
Koparıp yürek ateşimizi güneşe sunduk,
Geç kalınmış yaşanmışlıkların anlatımında.
Yüreğim mahpusta,
Ruhumun özgürlğüne inat,
Karanlık bütün düşlerim.
Bir eşkiya depreşiyor içimde.
Tükenmeyen hasret yankılanıyor
İhtiyar bir gecede.
Ağlıyor bir kuytuda zaman
Yarım bir kalbin burukluğunda.
Dokunabilmek bir bebek gülüşüne,
Bir lale devrinde,
Bir gün batımı vaktinde.
Çalınmış düşlerim
Çöl yangınlarında.
Duru berrak bir deniz mavisinde,
Bir yakamoz cümbüşünde,
Avuçlarında gözyaşlarını saklıyor çocuk,
Gün ağarmıyor ağıtların mısralarında.
Mısralar kan kokuyor, yaralar derin.
Ser bölük pörçük.
Sarhoş sokakları düşlüyorum.
Kimsesiz kentlerin tenhalarında.
Ölüm üşüyor ellerimden, zamansız,
Kutsal bir ayin gibi inananların.
İnceden bir şarkı mırıldanıyor,
İçimdeki yankılanan ağıttan.
Gözlerimde ihtiyarlıyor zaman.
Biliyor musun,
Dokunsan öleceğim.
***
Editör: Bilgi Şakar
