DURAKTA KARŞILAŞMA
Nihal sabah gözünü açtı, alarm çoktan çalmış ama o alarmı duymamıştı; telefonu da yatağın altına düşmüştü yine.
“Of ya, yine geç kaldım galiba.” diye kendi kendine söylendi. “Kahveyi yapayım.” dedi ama suyu fazla kaçırdı, kahve bildiğin çay gibi oldu. “Neyse idare eder artık.” diye söylendi; ama içince yüzü iyice buruşturdu tabii.
Evden çıktı, kapıyı çekerken anahtarı nerede bıraktığını unuttu, geri dönüp aradı etti, meğer cebindeymiş zaten.
“Bende bi sorun var galiba.” diye homurdandı kendi kendine.
Sokağa yürürken kediler her zamanki gibi ayaklarına dolandı, bakkal yine sabahın köründe sandıkları çıkarıyordu. Komşu teyze çiçeklerine su döküyor, ama yarısı yere akıyordu.
Nihal bakıp gülümsedi hafiften.
Durağa geldiğinde bi baktı ki…
Ayhan!
Yıllar oldu görmeyeli. İçinden bir an “Ay, keşke makyaj yapsaydım sabah.” dedi; ama sonra da boşverdi.
Ayhan da onu görünce bir durdu.
“Şey… Merhaba Nihal.” dedi, sesi hafif çatlak.
“Merhaba.” dedi Nihal. Daha da fazla bi şey diyemedi: çünkü kafası karıştı. Ne konuşsun, ne desin bilemedi. O kadar zaman geçmiş, şimdi ne laf edilir ki?
Ayhan “Nasılsın?” dedi, ama sanki gerçekten cevabı merak edip etmediğinden emin değilmişcesine.
“İyi işte, yuvarlanıyoruz.” dedi Nihal, cümlenin sonu biraz düştü.
Otobüs geldi, ikisi de bindi; ama ayrı ayrı oturdular. Nihal cama başını yasladı. Dışarıda rüzgar var, ama soğuk değil. O an düşündü: “Hayat bazen çok saçma. İnsan kimseye bir şey olmuyor sanıyor, ama aslında herkes bir şekilde bir şeyler yaşıyor işte. Ama işte… Bugünlük normal geçsin yeter.”
İşe vardığında saat daha erkendi. Masaya oturup bilgisayarı açarken, “Bugün de böyle işte.” dedi kendi kendine. Sesi biraz da yorgun çıktı.
***
Editör: Deniz İmre
