ÇİĞNENMEK
Abdülmecit’in, altında serinlemiş olması muhtemel incir ağacının gölgesinde, halasının terziliğinden kalmış kumaşları bebeğine yamarken en güzel prenses elbisesini giydirdiğini düşünen bir çocuktum ben…
Şimdi o ağacın altı olmadığı gibi, ağacın da yok edilip yerine apartman dikildiği o köşe başında, o apartmanın alt katında bol çeşitli unlu mamüllerin üretildiği pastanede çocukluğumu çiğniyorlar benim. Cesedim linç edilmiş gibiyim.
“Bir simit lütfen…” diyorum, kendimden çıktığına inanamadığım o boğuk, soğuk duygusuz sesle…
İncir ağacının olması gerektiği yere bakıyorum. Hava soğuk, puslu. Camlar buğulanmış, fonda çalan slow müziğe eşlik eden damlalar aşağılara doğru süzülürken ardında salyangoz izi bırakıyor. Tam da “Mekanın sahibi benim!” diyesiyken dedem çıkıyor tezgah arkasından, başında yün beresiyle.
“Mal sahibi mülk sahibi hani bunun ilk sahibi?”
diyor. Bir adam hırsla çay bardağını şakırdatırken dedemi tasdiklemiş oluyor.
Simitleri poşete koyan garson kasaya yönelince, vazgeçtiğimi; çay eşliğinde masaya servis yapmasını söyleyip yolu göreceğim şekilde konumlanıyorum. Gözlerim su damlalarının bıraktığı aralıklardan dışarılara taşıyor.
Bahar sevinciyle dünya yeşil elbiselerini giymiş. Saçları iki yandan örülmüş, henüz okul çağına gelmemiş minik prenses, asil yürüyüşünün ardından tahtına kuruluyor. Bebeğini kucağına yatırıp dilinin döndüğünce söylüyor ninnisini, “Dandini dandini dastana”. Bebek gülümsüyor mu ne?
Pencereye bir damla yağmur düşerken fondaki şarkı da değişiyor.
“Bak bir varmış bir yokmuş eski günlerde.”
Acı bir gülümseyiş kaplıyor tüm veçhemi. Mekân, çocukluğuma ağıt yakıyor. Yağmur hızını arttırdı. Kalabalıklaşmaya başladı masalar. Sesler birbirine karışıyor, ne çok konuşuyorlar.
Kimse farkında değil bu hengâmede, insanlar cesedimin üzerinde tepiniyorlar…
***
Editör: Deniz İmre
