BU SABAH
Bu sabah bir kaç ekmek kırıntısı,
Bir kase de su bıraktım balkona,
Uzun yoldan gelmiş kumrulara sordum, haberin olsun.
Pencereme konan serçelerle helalleştim.
Posta güvercinleri gelmek üzere.
Güneş de keyifliydi bugün, kararlıydı; yuvasız kuşları ısıtmaya.
Buluttan sıyrılmış rüzgârı bertaraf ederken keyfi yerindeydi.
Diyeceğim o ki; her şey hazır seni bekliyoruz, geç kalma olur mu?
Hava bugün çok güzel.
Çalıkuşları var bahçede, sanırsın şölen yeri mahallemiz.
Kış ortası yaz keyfini çıkarıyorlar,
İlkbahardan kalma bir gün, ne güzel her şey yolun da.
Bir sen yoksun, mahsun kalıyor bakışlarım.
Ama olsun, umudum var ya yetmez mi?
İncir kuşları gitti, ebabil kuşları çoktan göçtüler,
Mevsimler yeni baharlara hazırlanıyor.
Bahçede kasımpatılar rengârenk,
Baharı andırıyor.
İkbaharda gelirsin umarım yine,
Geç kalma olur mu?
Sensizlik canımı bu kadar acıtırken;
“Nasılsın?” diye sormaya çekiniyorum.
Biliyorum yalnızlıktan sen de çok hoşnut değilsin.
Ama ne yaparsın, mevsim bile dört defa değişiyor,
Vakitsizlik işte!
Geceyle gündüz gibiyiz; birimiz giderken diğerimiz geliyoruz.
Tesadüf ya arada rastlaşıyoruz kısa bir vakit, şafak arası seher gibi...
Unutma olur mu?
Gelirken haber ver, boşa harcamayalım zamanı.
Ha bu arada, unutmadan;
Salonda kanadı kırık kırlangıç yavrusu vardı ya,
O da uçtu yuvadan.
İşe yaramış kanadına sürdüğümüz sevgi ellerimiz.
İyileşti bayağı, merak etme,
Yoldaşlarıyla gitti, gayet de keyifliydi.
Bir ben kaldım, bir de beraber ektiğimiz kasımpatılar rengârenk,
Kimi allığını, kimi aklığını, kimi de eflatun rengini senden almış,
Yapraklarsa en güzel yerini katmış rengine yeşil yeşil...
Hoşça kal ela gözlüm,
Papatya mevsimini unutma olur mu?
Editör: Suna Türkmen Güngör
