BİZE NEDEN YALAN SÖYLEDİLER
Elimizi bırakanlar da
Hiç bırakmam diyenlerdi...
Döktüklerimizi toplamıştık,
Yıktıklarımızı ardımıza dönüp kaldırmıştık oysa biz.
Kimseye,
"Nereye gidiyorsun?" diye soramamakmış,
Bizim tek suçumuz.
Arkamızda dağ sandıklarımızın,
Kumdan kaleler olduğunu çok sonradan anladık.
Anlıyor insan
Ama önce ama sonra...
Avucumuza,
Çok suskun cam kırıkları sakladık.
Umutlarımızı
Sol göğüs kafesimize
Kolye yaptık.
Suskunluğa kucak açtık.
İnsan öyle her şeyi söyleyemez.
Söylese de dinletemez.
Keşke bizim yerimize yüreğimiz konuşabilseydi.
Yüreğin söylediklerine dil yeter mi,
Bir de dilin kemiği yok derler.
O zaman bizim dilimizin kemiğini neden tuz buz ettiler?
Yüzümüz güler iken,
Saçlarımızın tellerini bile dünyaya kırgın ettiler.
Ama yere düşmek yasak dediler.
Belki de başka çaremiz yoktu,
Güçlü görünmekten başka...
Ağlayamayan insanlar güçlüdür diyerek,
Bize neden yalan söylediler.
***
Editör: Bilgi Şakar
