BEYAZ GÜL
“Kırmızı gül aşkın,
Beyaz gül ayrılığın habercisiydi.” demiştin bana yıllar önce.
Kırmızı güller senin ahtındı,
Beyaz güllerse benim bahtım.
Sen kırmızı güllerle beni yaşarken hatırlamazsın belki ama
Ben o beyaz gülleri, bir de seni ölsemde unutamam.
Bir fincan kahvenin hatrı yoksa
Şairlerin hatırına geleydin,
Dikene su verirdim, bir kırmızı gül hatırına.
Yaram çok derinde,
Taş bastım kalbime,
Şu yaşlı delikanlı hâlimle
ne yapsam kendimi avutamam.
Bir gelsen,
Çalsan yüreğimin kapısını;
Artık ne gül kaldı ne gülistan,
O kadar yokum ki sana daha da anlatamam.
Oysa;
Beyaz gülün yaprakları bir gelinlik değil,
Sanki kefenim gibiydi.
Aşkımız daha küllenmemişti,
Saklanmak kolaydı.
Hiraydı onun için her yer, örümcek ağıyla örülmüştü.
Ama vuslat bakî, ölüm sadıktı randevusuna,
Oysa çoktan gömülmüştü.
***
Editör: Nevin Bahtışen
