BENİ HİÇ SEVDİN Mİ
“Beni hiç sevdin mi?” diye sordun ya...
Yalan olmasın,
Hiç sevmedim seni.
Sadece bir yanım küçücük bir çocuğun öksüzlüğüne düşerdi, seni düşünürken.
Çıplak ayaklı,
Kar ayazı soğuklar içinde,
Tir tir titreyen bir çocuğun çaresizliğine düşerdim.
Sonra gözlerin gelirdi aklıma,
Bir de saçların.
Mavilere, beyazlar giydiren martıların sevinci dolardı bir anda içime.
Suda balık gibi kıpır kıpır canlar düşerdi içime.
Bedenim hiç bir yere sığmaz,
Hiçbir yokluk korkutmazdı gözümü.
Yalan olmasın şimdi;
Önünden geçtiğim vitrinlerde duran o cansız mankenlere ben hep yüzünü giydirirdim.
Tartalım mı abi diye soran o, öpülesi masum seslere her dönüp baktığımda,
Zaten hiç değişmeyen kilolarımı yeniden tarttığımda,
Nefesinin kokusunu ve o şefkatle bakan gözlerinin ışıltısını, yanımda hisederdim.
Yalan olmasın şimdi;
Katran karası bir siyah giyerdi geceler sen olmayınca,
Bütün şarkılar ağlardı sanki.
Sokak lambalarında ağır ve sapsarı bir özlemin ışığı,
Birden sus pus olurdu sokaklar.
“Beni hiç sevdin mi?” diye sordun ya...
Yalan olmasın şimdi;
Hiç sevmedim.
Oturup öyle bir başıma,
Saçıma düşen aklarla yarıştırdım zamanı.
Bütün filmlerde seni izledim.
Hep sana açtım kapıları,
Hep sana geldim.
Senden gittim bütün coğrafyalara,
Yanımda yine sen.
Denizlere, ovalara, akarsulara hatta bütün şehirlere hep yüzünü çizdim.
Hep yüzüne dağılmış saçların,
Hep dalgın bakışların.
Sesinde çığlık çığlığa sevinçler,
Sesinde çocuk parkları.
Yalan olmasın şimdi;
Ben seni, benden uzakta hiç sevmedim.
***
Editör: Bilgi Şakar
