BEN ÖĞRETMENİM
Beni yanlış yerde arama, tabiat ana;
Tozlu sıraların altındaki kağıt parçacıklarıyım.
Minnacık avuçların içindeki tebeşir tozuyum.
Gülen ve ağlayan yüzün aynasıyım.
Ben burdayım, tanı beni, ben öğretmenim.
Gözlerini açıp kapatma mesafesi kadar yakınındayım,
Bazen soğuk memleketin adı oluyorum,
Kar çiçeği kadar asi, gelincik kadar içten.
Suya susamış çatlayan toprak misali;
Ben de minnacık ellere, gülen yüzlere susamışım.
Ben burdayım, tanı beni, ben öğretmenim.
Kimi zaman çınar ağacının gölgesinde oturmuş,
Kavalını içten öttüren, keçeli çoban oluyorum,
Bazen de derviş olup memleket memleket gezerim.
Öyle zaman olur ki fidan köküne dökülen can suyu,
Çığlıkların sesi, sessizliğin içindeki gürültü oluyorum.
Bazen de sevgiliye bakan manalı gözlerim,
Ihlara Vadisi’ndeki çiçeklerin azizliğine benzerim ben.
Tanı beni, ben burdayım ben öğretmenim.
Kış mevsimindeki puslu havanın ardındaki aydınlığım.
Küçük çocuğa yapılan sitemin ardındaki masumiyetim.
Yakılan ateşindeki titrek alevin kıvılcımlarıyım.
Yağan yağmur sonrasındaki toprak kokusuyum.
Ülkemin her tarafına ırmak olup akmak isteyen,
Önüne gelen her seti yıkıp
Medeniyetler içinde yer edinip
Bütün ihtişam ve görkemliliğiyle
Gökyüzünde dalgalanırcasına yüzmek isteyen,
Bayrağın içindeki ay yıldızı
Ve üzerini saran kan kırmızısıyım.
Bazen Mehmet Akif Ersoy’un içindeki sevgiyle
Bazen hekim lokmanın ilacıyla
Nasreddin hocanın fıkralarıyla
Ya da Âşık Veysel’in şiirleriyle
Büyütmek istiyorum gönül bahçemi.
Dedim ya sen beni yanlış yerde arıyorsun.
Ben burdayım, ben öğretmenim.
Yani sevgiyle bilgiyle yoğrulmuş hamur gibiyim.
Tanı beni, ben öğretmenim.
***
Editör: Suna Türkmen Güngör
